Rob de Graaf (Den Haag, 1960) ziet zijn werk als een onderzoek. Methode, middelen en vooral het proces van schilderen zijn voor hem belangrijk. Zijn abstracte schilderijen en werken op papier vormen de verbeelding van dit proces.

Inspiratie

Inhoudelijk word ik in mijn ‘zoektocht’ gedreven door mijn fascinatie voor tegenstellingen en de manier waarop deze elkaar beïnvloeden. Met behoud van de tegenstelling probeer ik in één beeld eenheid en evenwicht te vinden. Steeds komt daarbij de tegenstelling ‘chaos en orde’ terug. Ik zie deze begrippen niet langer als onverenigbare uitersten, maar als twee ‘krachten’ die niet zonder elkaar kunnen. Chaos is geen gebrek aan orde, maar eenvoud die schuilgaat achter complexiteit.  Een dynamisch proces dat gevoed door bewustzijn leidt tot ordening. Ik noem chaos ‘ritme’.
Sinds enige tijd heb ik de idee dat tegenstellingen eigenlijk helemaal niet of nauwelijks bestaan. Aandacht voor tegenstellingen houdt mij slechts af van de ervaring van eenheid. Alles kan als één (nondualistisch) ervaren worden. Mijn perceptie en referentiekader bepalen mijn waarneming en werkelijkheid. Ik beschouw daarom mijn schilderijen als zelfportretten.

Vorm

Ik schilder op vierkante doeken in verschillende formaten. Een vierkant geeft geen richting en focust de blik van de beschouwer. Met deze doeken plat op de grond of een tafel schilder ik zowel spontaan als uiterst bewust, waarbij in het proces de scheiding tussen het bewuste en het onbewuste steeds meer vervaagt. Ik schilder vooral met ‘gewone’ huisschilderverf. Deze heeft een min of meer vaste vorm, maar stroomt en blijft vloeien ook nadat de verf is opgebracht en past daarom goed bij mijn manier van werken en onderzoek. Naast kwasten gebruik ik ook andere hulpmiddelen om te schilderen (o.a. satéprikkers, stokken, lijmkammen, etc.). In mijn beeldtaal kan een vorm, lijn of punt nooit op zichzelf bezien worden. Het gaat mij niet alleen om de esthetiek van de compositie. Veel belangrijker vind ik de balans tussen de ene vorm en de andere, de wijze waarop zij zich tot elkaar verhouden en elkaar, in hun geheel, beïnvloeden.

Time

Sinds enige tijd ben ik bezig met de thema’s ‘tijd’ en ‘ruimte’. Een schilderij is voor mij gecondenseerde tijd.

Rob de Graaf (The Hague, 1960) considers his work primarily as a research. Methods, materials and, above all, the process of painting are important. His abstract paintings and drawings form the visual expression of this process.

Inspiration
In terms of content, my artistic quest is driven by a fascination with opposites and the way in which they influence one another. While preserving their opposing qualities, I seek to create unity and balance within a single image. The contrast between ‘chaos and order’ continually resurfaces in my work. I no longer see these concepts as incompatible extremes, but rather as two ‘forces’ that cannot exist without one another. Chaos is not the absence of order, but rather a simplicity concealed within complexity. It is a dynamic process, guided by awareness, that leads to the emergence of order. I call chaos ‘rhythm’.
For some time now, I have come to feel that opposites may not exist at all, or at least exist only to a very limited extent. Focusing on opposites merely distracts me from the experience of unity. Everything can be experienced as one, in a non-dualistic sense. My perception and frame of reference determine how I observe the world and experience reality. For this reason, I regard my paintings as self-portraits.

Form

I paint on square canvases in various sizes. The square has no inherent direction and draws the viewer’s gaze inward. With the canvases laid flat on the floor, I paint both spontaneously and with intense awareness. As the process unfolds, the distinction between the conscious and the unconscious gradually fades. I primarily use ‘ordinary’ household paint. It has a more or less fixed consistency, yet it flows and continues to move even after it has been applied. This makes it particularly suited to my way of working and my artistic investigation. Alongside brushes, I use various other tools for painting, including skewers, sticks and notched adhesive spreaders. In my visual language, a shape, line or dot can never be considered in isolation. My concern is not simply the aesthetics of composition. Far more important to me is the balance between one form and another, the way in which they relate to each other and how, together, they influence one another.

Time

For some time now, I have been exploring the themes of ‘time’ and ‘space’. To me, a painting is condensed time.